میخوام یه داستان بنویسم. یه داستان چرند. میخوام یه سبک خاص رو اجرا کنم. میخوام هر چی از ذهنم درومد بریزبم تو دهنم و بعدش بنویسم اینجا! هر چیزی ممکنه باشه. داستان کاملاً وابسته به احساسات من نوشته میشه. ممکنه یه روز حالم خیلی خوش باشه یه جوری بنویسم و روز بعدی حالم بد باشه یه جور دیگه بنویسم. مخلص کلام اینکه هر آنچه از دل برآید نوشته شود و لاجرم بر دل هم می نشیند اگر ننشست به زور مینشانیمش!

نام من سپهر است. سپهر خان. یک پسر خیلی خیلی مهربان و احساساتی که از دروغ بیزار است و از شر و دشمنی و کدورت هم به همچنین. دوست دارم همیشه همه با هم روراست و مهربان باشند. در صلح و صفا و صمیمیت آدم کارهایی میتواند بکند که هرگز با خشونت و لج بازی و کدورت انجام نخواهد شد. مثلا من میتونم در اوج صداقت و درستی میلیون ها دلار پول را به آن کسانی که واقعا نیاز دارند بدهم، و در ازایش هیچ نخواهم جز دعای خیر. اگر بدبین باشم هرگز چنین چیزی میسر است؟ آن وقت حاضر میشوم طرف بمیرد ولی یک قران پول به او ندهم محض رضای خودم!

حالا این که چیزی نیست. خدا نکند یک ریال به کسی بدهکار باشی! تمام دوستی و رفاقت و روابط فامیلی و اینها را ول میکند زیر پا لگدمال میکند که آن یک ریال را از شما بستاند. یک ریال وامانده نگوییم، بگویید یک میلیون تومان! بگویید ده میلیون تومان! بهرحال پول است. حالا شاید این پول را هم نیاز نداشته باشدها، اما هزار درد و مرض و بدهی جلویتان ردیف میکند که این پول را از شما پس بگیرد. اگر صداقت بود، اگر همه راستگو بودند، وقتی میگفتی ندارم، او هم میگفت باشد میروم یک ماه دیگر می آیم. اما چون صداقت و درستی در این دنیا کم است، تو اگر شاهرگ خود را هم به او ارزانی داری، میگوید پولم را بده پولم را جایی پنهان کرده ای و از عمد نمی دهی!

لابد از خود میپرسی چرا برای کمک به نیازمندان "دلار" را مثال زدم، و چرا برای بازپس گیری بدهی، "ریال"؟! خودتان تا تهش را بخوانید دیگر!

خلاصه اینکه من آقا سپهر هستم، میخواهم راستگو و صادق بمانم. میخواهم با همه خوب باشم. میخواهم چشمانم را به روی دختران ببندم و تنها یک نفر را به عنوان همسر انتخاب کنم. اما آیا آن یک نفر هم چشمانش را به روی پسران بسته و فقط من را به عنوان همسر انتخاب می کند؟

میخواهم نان حلال در بیاورم و خرج یک زندگی ساده را برای خودم بدهم، اما آیا میشود نان حلال درآورد در جایی که همه گرگ اند و تکه تکه از گوشت همدیگر می کنند؟

صبح بخیر!

امروز کمی ناراحتم، چون میخواهم همرنگ جماعت شوم. یعنی نمیخواهم، مجبورم. اما نه. نمیشوم! اگر بمیرم هم خود را آلوده نمیکنم! میدانم حتی اگر خدایی آن بالا نباشد، بالاخره یک قانون و قاعده ای در دنیا هست که برای منی که یک عمر تلاش کردم پاک باشم ارزش قائل شود. پس به امید رسیدن آن روز هر نوع سختی اَعَم از ... و ... و ... را متحمل می شوم!

پیرهنم را اتو میزنم و میپوشم. آماده و محیا، صبحانه خورده به سوی مدرسه حرکت می کنم. اگر دیر برسم زنگ صف صبحگاهی بخورد، دم در نگهم میدارند. من همیشه سحرخیزم و زود خود را به مدرسه می رسانم تا سابقه ام خراب نشود. در راه رفتن حتی نیم نگاهی هم به دختران مدارس راهنمایی که قر میریزند و عشوه می آیند نمی اندازم. (تا همچین پوزشان کش آید!). اتوبوس شرکت واحد آرام می رود، گازش را بگیر لعنتی!

رسیدم، دقیقا سر موقع!

زنگ خورد.

سر صف به خط حاضر شدم، جُم نخوردم. مودب و مطیع و موقر سر جایم ایستادم و هر آنچه از بلندگو گفتند تکرار کردم. هر آنکس که گفتند این رهبرت است قبول دارم، و برای سلامتی اش دعا می کنم. (بسیار زیاد!!) شعر و آوازی میخوانیم و راهی کلاس درس می شویم.

معلم امروز عصبانیست. علت را جویا نمی شویم. خودمان می دانیم چرا عصبانیست. خوش به حالش که برای این چیزهای بی ارزش می تواند عصبانی شود! تیم فوتبال مورد علاقه اش دیشب باخت. آخخخیییی!

برای همکلاسی هایم فرق میکند اگر معلم عصبانی یا خوشحال باشد، اما برای من نه. هیچ بهانه ای به او نداده ام و نمی دهم. اگر عصبانی باشد هم نمی تواند از من بهانه ای بیابد که مرا بزند یا نمره منفی بدهد. درست است که در درس فیزیک خیلی مهارتی ندارم، اما سر کلاس همیشه مودب هستم و سعی میکنم با دقت به درس گوش بدهم. همین برای معلم کافیست!

یک ساعت و نیم، سنگین طی میشود. میرویم پی کارمان. یک ساندویچ فلافل با نوشابه میریزیم توی شکم. برمیگردیم سر کلاس، این بار زبان فارسی. به به!